Gott og vel, Ögmundur, þá þarftu að segja nei við umsókninni sem Össur félagi þvingaði í gegnum þingið m.a. með þínu atkvæði.

Alþingi ber að afturkalla ESB-umsóknina enda var hún send til Brussel án þess að þjóðin hafi veitt umboð til þess. Ögmundi ætti að vera sérstaklega hugleikið að bæta fyrir svikin frá 16. júlí 2009

Þremenningarnar í þingflokki Hreyfingarinnar bjóðast til að verja ríkisstjórnina vantrausti ef gengið verði að tilboðinu.

Almenningur veit ekki hvað er í tilboðinu en það er nógu loðið og teygjanlegt til að sérfræðingar ríkisstjórnarinnar hafi verið fengnir til álitsgjafar, að því er kom fram í hádegisfréttum RÚV.

Hrossakaup af þessu tagi eru stunduð af stjórnmálaflokkum sem gengu til síðustu kosninga undir formerkjum gagnsæis og uppgjörs við leyndarhyggju.  

Markmið þingmanna Hreyfingarinnar er ekki að bjarga íslenskum heimilum heldur halda þingsætunum sem lengst. Tilboðið er eintóm blekking eins og koma mun á daginn.

Landsbyggðin talar einum rómi gegn fiskveiðistjórnunartillögum Jóhönnustjórnarinnar. Með því að dingla veggöngum hér og sjúkrarúmum þar framan í landsbyggðina og segja: þetta fáið þið í staðinn fyrir stuðning við 101-Reykjavíkurleiðina í fiskveiðistjórnun - þá er ríkisstjórnin að ala á úlfúð innan landsbyggðarinnar.

Stjórnviska Jóhönnustjórnarinnar festir í sessi þá ímynd að vinstristjórnin er valdaklíka sem hrifsaði völdin þegar þjóðin var í sárum.

Áróðursútgáfur sem sérhannaðar eru fyrir aðgreinda þjóðfélagshópa sanna iðulega það sem þeim er ætlað að afsanna. Ef landsbyggðin kæmi út á sléttu, eða hefði hag af inngöngu, væri ekki ástæða til að gefa út sérstakt blað fyrir landsbyggðarfólk til að fegra málstað ESB-sinna.

Sérfræðingar af ýmsu tagi, t.d. almannatenglar, eru þær starfsstéttir sem munu þéna á inngöngu í Evrópusambandið. Jón og Gunna munu tapa.

Alþingiskosningar ættu að leysa úr þessu þrátefli. Ríkisstjórnin þumbast við enda heldur hún í vonina að fá viðspyrnu með því að frambjóðandi vinstriflokkana, Þóra Arnórsdóttir, sigri í forsetakosningunum.

Verkefni stjórnarandstöðunnar, Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks, á þessum tíma er að verja stjórnarskrána fyrir atlögu vinstriflokkanna.

Mið- og hægrimenn geta ekki látið vinstraliðið eitt um nýsköpun í stjórnmálum. Til skamms tíma þurfti ekki að hafa áhyggjur á þeim væng stjórnmálanna enda móðurflokkur íslenskra stjórnmála fyrir á fleti og ,,dekkaði" flestar útfærslur á opinberum völdum hér á landi.

Sjálfstæðisflokkurinn er ekki lengur valdamiðstöð Íslands enda margklofinn. Linkuleg frammistaða flokksins í málefnum ESB sýnir að fámenn klíka getur tekið móðurskipið í gíslingu með lítilli fyrirhöfn.

Stjórnmálaverkfræði á miðju- og hægrivængnum þarf að sýna fram á getu sýna að móta rás viðburðanna. Fyrsta verkefnið er að tryggja endurkjör Ólafs Ragnars Grímssonar í embætti forseta Íslands.

Illu heilli er stjórnarskráin í uppnámi vegna sirkusatriðis Jóhönnustjórnarinnar.

Stjórnarandstaðan, Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur, stendur þó vaktina og gerir vonandi áfram til að stjórnarskráin lendi ekki í ræsinu.

Aðeins tvenn úrslit eru möguleg í forsetakosningunum í næsta mánuði. Að talsmaður fullveldis þjóðarinnar sigri annars vegar og hins vegar að frambjóðandi Samfylkingarinnar fari með sigur af hólmi.

Afgerandi meirihluti kjósenda Sjálfstæðisflokksins ætlar að kjósa Ólaf Ragnar Grímsson. Æpandi hlutleysi forystu flokksins veit ekki á gott fyrir næstu þingkosningar. Hver nennir að púkka upp á pólitíska geldinga?

Árni Páll, Svandís og aðrir þykjustulýðræðissinnar reyna að fela sín mistök í kröfu um þjóðaratkvæði stöðu ESB-umsóknarinnar í dag.

Alþingi á að afturkalla ESB-umsóknina enda hún reist á svikum Vinstri grænna, eins og Svandís staðfestir með orðum sínum á þingi í dag. Þegar búið er að afturkalla umsóknina má ræða næstu skref í málinu.

Stjórnmálaflokkar yfirbuðu hvern annan í skattalækkunum og spiluðu með græðgisvædda hagkerfinu og gerðu þar rekstri hærra undir höfði en launþegum.

Umræðan um samhengi atvinnutækifæra og færri einkahlutafélög er dæmigerð ruglumræða. Það er sama og ekkert atvinnuleysi hér á landi, sem sést best á því að fólk sækir ekki um laus störf.

Samfylkingin gumar af lágu atvinnuleysi á Íslandi en sækist eftir aðild að ESB þar sem atvinnuleysið er að meðaltali tíu prósent og hefur verið það um árabil.

Til að Samfylkingin verði trúverðugur flokkur endurreisnar eftir hrun verður flokkurinn að hafa forgöngu um að afturkalla ESB-umsóknina.

Raunar fór það svo að fljótlega eftir að Davíð hætti þátttöku í stjórnmálum var Samfylkingin leidd til valda í ríkisstjórn Geirs H. Haarde: hatrið þjónaði taktískum tilgangi.

Ólafur Ragnar Grímsson forseti fær að kenna á sama hatri og Davíð áður. Ólafi Ragnari er fundið það til foráttu að hafa ekki beygt sig fyrir ríkisstjórn Samfylkingar og VG og skrifað umyrðalaust undir Icesave-lögin. Ólafur Ragnar vísaði Icesave til þjóðarinnar sem hafnaði þeim og þar með fyrstu hreinu vinstristjórn lýðveldisins.

Hatrið á Ólafi Ragnari er magnað upp í taktískum tilgangi - að koma samfylkinarframbjóðanda á Bessastaði.

Ónýtu mál ríkisstjórnarinnar s.s. ESB-umsóknin, stjórnlagaráðið og kvótafrumvörpin komast hvorki afturábak né áfram.

Við það á að rjúfa þing og boða til kosninga þannig að þjóðin fái tækifæri að velja sér fulltrúa á alþingi.

Það eru hins vegar mörg brýn verkefni sem hrópa á samvinnu jafnaöarmanna hér heima fyrir og samviska Evrópusinnaðra alþýðuflokksmanna getur ekki leyft þeim að standa í vegi fyrir því i krafti þeirrar sannfæringar sinnar að íslandi sé best borgið innan raða ESB-ríkja.

Hvergi er að finna í málflutningi Þóru annað en fagurgala þegar Evrópusambandið er á dagskrá. Það er ekki beinlínis heppilegt að sitja uppi með ESB-vædda ríkisstjórn og forseta sama sinnis.

Forsetakosningarnar verða styrkleikapróf á hvert Ísland stefnir.

Valið stendur á milli vinstiristjórnmála með ESB-aðild á dagskrá eða fullveldi miðju- og hægristjórnmála.